Eledone cirrhosa, znana jako Lesser Octopus albo Curled Octopus, należy do głowonogów. W literaturze homeopatycznej pojawia się jako jeden z nowszych leków morskich. Opisuje ją Jo Evans w książce Sea Remedies: Evolution of the Senses. Lek bywa oznaczany skrótem Eled-c.
Ośmiornica jest zwierzęciem bez twardej zewnętrznej muszli. Jest miękka, wrażliwa, wystawiona na działanie otoczenia. Jej ochrona nie polega na pancerzu, lecz na inteligencji, ruchliwości, maskowaniu się, szybkiej zmianie koloru, ucieczce do wąskich przestrzeni i zdolności znikania sprzed oczu drapieżnika.
Podstawowy temat Eledone cirrhosa to: zagrożenie, ukrycie się, maskowanie, ucieczka, pułapka i przystosowanie się do otoczenia.
Człowiek, który może potrzebować tego leku, często czuje się wrażliwy i odsłonięty. Ma poczucie, że coś go obserwuje, ogranicza albo spycha do kąta. W sytuacji zagrożenia nie reaguje bezpośrednią walką. Raczej próbuje uniknąć konfrontacji, obejść sytuację, zmienić strategię, zniknąć z pola widzenia albo dostosować się tak, aby nie był widoczny.
Ważne wyrażenia: ukrywanie się, maskowanie, niewidzialny, zagrożony, ucieczka, w pułapce, uwięziony.
Chodzi o człowieka, który z zewnątrz może sprawiać wrażenie niepozornego, cichego, przystosowującego się albo ostrożnego. Wewnątrz może jednak żyć w dużym napięciu. Nieustannie obserwuje otoczenie, wychwytuje sygnały niebezpieczeństwa, szuka drogi ucieczki. Ma wrażliwy zmysł orientacji w relacjach, nastrojach, atmosferze i układzie sił wokół siebie. Potrafi się przystosować. Jest to jego strategia przetrwania.
Eledone cirrhosa może być odpowiednia dla ludzi, którzy mówią o poczuciu, że są „złapani”, „ściągnięci”, „trzymani”, „w pułapce”, „bez możliwości ucieczki”. Mogą mieć wrażenie, że coś ich oplata jak macki. Czasem sami trzymają innych, czasem czują się trzymani przez innych. Temat macek może w obrazie psychicznym przejawiać się jako skomplikowane więzi, zależności, rodzinne i emocjonalne powiązania, niemożność oddzielenia się albo poczucie, że relacja zbyt mocno ściska człowieka.
W obrazie leku pojawia się także wymiar rodzinny, szczególnie linia kobieca: matka, córka, siostra. Może chodzić o relacje, w których jest dużo troski, przywiązania, kontroli, odpowiedzialności i zarazem pragnienia ucieczki. Człowiek czuje silne zobowiązanie wobec rodziny, a jednocześnie odbiera to jako ograniczenie albo niemożność życia własnym życiem.
Bardzo ważny jest ruch. W próbie lekowej Jo Evans pojawia się intensywna aktywność fizyczna, sny o podróżowaniu i ruchu. Jest tu także motyw ruchu w górę i w dół, zanurzania się i wynurzania. Odpowiada to ośmiornicy jako zwierzęciu, które porusza się między dnem, otwartą wodą i kryjówką. W obrazie psychicznym może się to przejawiać jako naprzemienność kontaktu i wycofania się, otwarcia i zniknięcia, zbliżenia i ucieczki.
Człowiek może mieć sny o podróżowaniu, ruchu, morzu, rzekach, falach, mapach, kręgach, kolorze czarnym, ptakach albo piórach. Motyw wody jest naturalny. Woda nie musi tu być jedynie środowiskiem, lecz także obrazem świata emocjonalnego i nieświadomego. Człowiek zanurza się w głębię, a potem znów się wynurza. Może odczuwać pociąg do morza, wody, wybrzeża albo ruchu w przestrzeni wodnej.
Objawy ogólne nie są jeszcze wystarczająco opisane, ponieważ lek ten nie należy do często stosowanych leków. Wspomina się o zmęczeniu, spokojnym śnie, nocnym budzeniu się z powodu oddawania moczu, intensywnej aktywności fizycznej i związku z wodą. Ważne jest poczucie ograniczenia przestrzeni, potrzeba ucieczki, potrzeba ruchu oraz zmiana pozycji albo kierunku.
Do głównych trudności należą choroby układu nerwowego, skóry, pigmentacji, układu hormonalnego, seksualności, okolicy miednicy, zmęczenie i reakcje na stres.
Najbliższym lekiem jest Sepia, również głowonóg. Sepia ma znany obraz wyczerpania, dystansu wobec rodziny, problemów hormonalnych, drażliwości, obojętności, potrzeby ruchu oraz dolegliwości w obrębie miednicy. U Eledone cirrhosa ważniejsze są tematy ukrywania się, maskowania, niewidzialności, ucieczki i poczucia pułapki. Sepia wycofuje się z powodu wyczerpania i przesycenia relacjami. Eledone raczej ucieka przed zagrożeniem i złapaniem.
Od Nautilus różni się tym, że Nautilus ma muszlę. Temat Nautilusa wiąże się z ochroną i osłoną. Eledone nie ma muszli. Musi chronić się inteligencją, przystosowaniem i ucieczką.
Murex jest człowiekiem bardziej rozdrażnionym i ma większy nacisk na seksualność oraz narządy kobiece. Eledone jest bardziej przystosowująca się, ruchliwsza, ma skłonność do ucieczki.
Medusa ma bardziej rozproszony, paraliżujący, parzący i hipnotyczny charakter. Eledone sprawia wrażenie bardziej konkretnej, strategicznej i inteligentnej. Jej reakcją na zagrożenie jest ucieczka, maskowanie i zmiana formy.
Klinicznie można myśleć o Eledone cirrhosa u pacjentów, którzy spontanicznie mówią o ucieczce, pułapce, maskowaniu, ukrywaniu się, niewidzialności, wodzie, mackach, trzymaniu, zaplątaniu, rodzinnym uwikłaniu albo potrzebie wykręcenia się z sytuacji. Człowiek używa wyrażeń takich jak: „jestem złapany”, „nie mam którędy wyjść”, „muszę zniknąć”, „muszę się przystosować”, „nie chcę być widziany”.
Centralnym odczuciem Eledone cirrhosa jest wrażliwość bez stałej ochrony. Człowiek chroni się ruchem, inteligencją, przemianą i ucieczką. Potrafi zmieniać kolor zgodnie z otoczeniem. Potrafi się przystosować. Potrafi się ukryć. Jego głównym problemem jest poczucie zagrożenia i schwytania. Jego główną strategią jest nie być tam, gdzie można go złapać.
Je wrażliwy i zagrożony. Przeżyję w ten sposób, że się ukryję, zmienię postać, przystosuję się i znajdę drogę wyjścia.
Eledone cirrhosa jest na razie małym i nowym lekiem. Wymaga precyzji. Nie powinien być przepisywany tylko dlatego, że pacjent lubi morze albo jest wrażliwy. Ma sens tam, gdzie pojawiają się tematy zagrożenia, pułapki, ucieczki, maskowania, wody, ruchu, trzymania i złożonych relacyjnych przywiązań.
